PURE! volunteer and supporting children

van Koh Rong naar Battambang

28-06-2012 11:29 by Esther Lagendijk

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik iets op mijn blog heb geplaatst, dus wordt het nu toch weer eens tijd dat dit gebeurt. Alsnog wil ik kort wat vertellen over de dingen die ik al heel wat weken geleden heb beleefd.

Zo zijn we 6 weken geleden met een aantal naar het eiland Koh Rong geweest. Via Pnomh Penh zijn we naar Sihanoukville gehobbeld (echt hobbelen, want gladde wegen zijn hier uitzonderlijk) en daar hebben we de boot gepakt. We hebben tussendoor mogen genieten van de zonsopgang om 6 uur in Pnomh Penh, daar stond dan wel tegenover dat we 2 uur moesten wachten op de volgende bus. Het hobbelen en lang wachten hoort erbij, ik noem het ook wel ‘typerend’ voor backpackers in Azië. Op den duur wen je er wel aan.

Koh Rong is nog een eiland met de uitgestorven, witte bountystranden. Alleen is het dan toch weer heel frappant om uitgerekend daar weer Nederlanders tegen te komen.
Het grootste gedeelte van Koh Rong wordt bevolkt door Cambodjanen, het toerisme heeft dáár nog niet de overhand genomen. Maar met het plan tot het aanleggen van een golfbaan zal daar wellicht verandering in komen. Op de stranden van Koh Rong moet je niet raar opkijken als er ineens een waterbuffalo voorbij komt lopen, vaak vast aan een Cambodjaan. Wij laten onze honden uit en zij hun waterbuffalo’s, waarom ook niet. Onze trip bestond uit lekker eten, heerlijk fruitshakes, een jungle trekking, maar bovenal ‘wie is het?’ Ons spelletje voor in de bus, het restaurant, de bungalow en de kroeg.
De heenweg was hobbelen geblazen (overigens de terugweg ook), maar op de terugweg was de nood aan de man en moesten er poncho’s worden aangesleept. Deze werden gedragen door de ongelukkige onder ons, die in de bus werden natgeregend. Gelukkig kregen wij alleen maar zwarte derrie over ons, hieruit op te maken dat het niet onverstandig zou zijn om de aicro’s iets vaker te verschonen.

Het Koh Rong avontuur ligt alweer ver achter ons, maar dit geldt ook voor de fietstour door de community. Met een groepje van 6 personen en de gids mochten we een aantal families bezoeken van ons project. Het was een hele bijzondere ervaring om ook hun thuissituatie van dichtbij te bekijken. Onze gids was een man die ontzettend boeiend kon vertellen, dit heeft mij veel inzichten gegeven. Als eerste troffen we bij een viewpoint twee broers die daar dag in, dag uit zaten. Hun dagen zagen er elke dag hetzelfde uit, Volgens Chai (onze gids) deden ze niets anders dan op de waterbuffalo’s te passen. Ze hadden niets anders bij zich dan eten en een telefoon, en verder deden ze de hele dag niets. Het was heel pijnlijk om hen te zien, het verdriet en de eenzaamheid was van hun gezicht af te lezen. Deze jongens hebben niets om naar uit te kijken, elke dag is hetzelfde. Er is geen geld voor scholing en daarnaast moeten ze hun familie helpen.
Vervolgens zijn we doorgefietst naar de drie families die we gingen bezoeken. Zo hebben we cupping gedaan, waarbij ze hete glazen op je huid plaatsen en die zich vervolgens vacuüm zuigen. Deze oosterse geneeswijze wordt veelal toegepast, waarbij de Cambodjanen er vijftig op hun rug plaatsen, en geregeld ook op hun voorhoofd. Ik heb het 2 minuten volgehouden, maar eigenlijk horen ze er minimaal 30 minuten op te zitten. Na de cupping hebben we bij een andere familie mogen rietdekken en ik had de smaak snel te pakken, oftewel ik was een snelle leerling. Dus als we ooit nog eens ons eigen dak moeten aanleggen, dan ben ik daarop voorbereid. Bij de laatste familie (familie van een jongentje van mijn middaggroep) hebben we heerlijk gegeten op een bamboevloer en rieten matten. Hier heb ik eens in hun huis gekeken en wat ik daar zag was niet meer dan een aantal posters aan de muur en de rest van de hut was leeg. Dit is in de meeste gevallen zo, er staat vaak niet meer dan een televisie en de echt belangrijke levensbehoeften. De televisie heeft soms meer waarde dan de hun huis, de Cambodjanen kijken graag televisie. Ik zie het ook als een soort van ontsnapping, weg uit hun eigen leven en even wegdromen bij hun favoriete series en films.



Twee week geleden hebben we ook met ze gezwommen, met name om te kijken wie er nog zwemles nodig had. Het was zo’n bijzondere ervaring om met ze te zwemmen, rond te dobberen en vast te houden in het water.

Om van het zwemmen over te stappen op Battambang, dit is een kleiner stadje 200 kilometer gelegen vanaf Siem Reap. We waren op een vrijdagavond vertrokken en de volgende dag hebben we een tour gedaan. Daarbij zaten de gids, ik en Emma samen op één scooter, heel bijzonder om dat eens mee te maken. We hebben gereisd op de Cambodjaanse stijl, met zoveel mogelijk personen op één scooter. Alleen reist de hond of de baby dan ook nog vaak mee, die worden vaak als pop vastgehouden.
We zijn de tour begonnen met een bezoek aan een oude Pepsi fabriek die in de oorlog onder het regime stond van Pol Pot, waar deze dagen niet veel meer van over is. De tocht werd vervolgd naar een krokodillenfarm, maar hier hadden we toch sterk onze bedenkingen bij. De krokodillen lagen met veel te grote aantallen in veel te kleine bassins en de geur was soms echt niet verdragen. De weg hebben we vervolgd naar families die bamboo sticky rice en rijstbladen maakten, hierbij is de hele familie betrokken. En weekenden doen ze hier niet aan, dus er iedere dag ziet er hetzelfde uit. Bamboo sticky rice is plakrijst dat wordt bereid in een uitgeholde bamboostick. Na de rijstavonturen zijn we kort bij de monniken op bezoek geweest om even gebruik te maken van hun toilet. Ze vroegen ons nog om mee te eten, dit hadden we helaas afgewezen. Na de monniken zijn we terecht gekomen bij een kleine killing field, in het midden stond een kleine pagode waar de doodskoppen in opgeslagen lagen. Daaromheen werden verschrikkelijke verhalen verteld in verschillende beeldhouwwerken. Baby’s die voor de ogen van hun ouders omgebracht werden, uitgehuwelijkte vrouwen, mensen ingezet als dieren, verschrikkelijke martelwerktuigen en nog zoveel meer. Dit waren nare beelden en ik was blij dat we daarna iets leuks gingen doen. We mochten met een trein gemaakt van bamboe (Bambootrain) ons in rap tempo heen en weer laten rijden over een gammele rails. Op de terugweg moest de trein van de rails worden gehaald om de tegenliggers door te laten en om vervolgens zelf ook weer verder te kunnen. Na de bambootrain volgden reusachtige hondvleermuizen, de Banan tempel bovenop een berg, een fantastisch uitzichtspunt, een killing cave en miljoenen vleermuizen die voor zonsondergang massaal uit een grot vlogen.
Je kan je wel voorstellen dat we na deze dag helemaal op waren. Nagenietend op het balkon wou ik de deur naar de kamer dichtdoen, alleen dat had ik beter niet kunnen doen. Eenmaal dicht kwam ik erachter dat ik hem niet meer open kreeg, dus we waren buitengesloten op drie hoog. Een jongeman aan de overkant van de straat heb ik geseind ons te helpen, deze heeft de mensen beneden gewaarschuwd en die hebben uiteindelijk de deur voor ons geopend.
De volgende ochtend hebben we de bus teruggenomen. Na een uurtje keek ik schuin achter me en zag een jongentje dat had overgegeven. Moeder deed niets, behalve tegen hem aanduwen, hem boos aankijken en verwijten. Ik zag dit en er brak iets in mij, ik werd boos en vervolgens ontzettend verdrietig. Een kind dat niet wordt geholpen, de tranen die in zijn ogen staan en het feit dat hij aan zijn lot wordt overgelaten. Ik kon niets zeggen maar ik wou haar er echt op wijzen om haar zoon te helpen. Het deed me zoveel verdriet om hem daar onbeholpen te zien zitten, het liefst zou ik hem een knuffel willen geven. Het was allemaal even te veel, maar ook heel bijzonder dat ik dit voelde.

Add comment